ഞാന്‍  നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. കാരണം  നിനക്കു വേണ്ടി ഇനിയെനിക്കു കരയാന്‍ വയ്യ. ഉപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ അതൊരു അതിശയോക്തി അല്ലെ? കാരണം നീ ഒരിക്കലും എന്റെ സ്വന്തം  ആയിരുന്നില്ല.  സ്വന്തമെന്ന തോന്നല്‍ എന്റെ തെറ്റിദ്ധാരണ ആണെന്ന് നീ എപ്പൊഴും പറഞ്ഞിരുന്നു…പക്ഷെ അത് തെറ്റിദ്ധാരണ ആണെന്ന്  ഞാനൊരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല , അല്ലെങ്കില്‍ അതൊരു  തെറ്റിദ്ധാരണ ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

രക്തബദ്ധത്തിന്റെ കെട്ടുപാടില്‍ വരിഞ്ഞു മുറുകി ചോര കിനിയുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെ മറ്റു ബന്ധങ്ങള്‍ക്കൊന്നിനും നീ വില കല്പ്പിച്ചിരുന്നില്ല .  പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ എല്ലാവരോടും ഒന്നിച്ചു ഉണ്ടെങ്കിലും, പരോക്ഷമായി എല്ലാവരില്‍ നിന്നും അകലെയാണു നീ എന്നു എനിക്കറിയാം.   മനസ്സിന്റെ ബന്ധങ്ങളില്‍ നിന്ന് അകന്നു നിന്ന് ബന്ധനങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള നിന്റെ യുക്തിയെ എനിക്കൊരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാന്‍ ആകില്ല. അതു അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെയാണ്  അടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച എനിക്കു നീ വിലക്കുകള്‍  നല്കിയതും.

നിനക്കു കരയാന്‍ ഇഷ്ടമല്ല, എനിക്കറിയാം കരയുന്നവരോടു നിനക്കു ദേഷ്യമാണെന്ന് .എന്റെ കണ്ണു നിറയുന്നത് ഒരിക്കലും നീ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല . നിന്നില്‍ നിന്നും അകലാന്‍ പറഞ്ഞു നീ എന്നെ കരയിച്ചു . പക്ഷെ ഇനിയെനിക്കു കരയാന്‍ വയ്യ.  ഇനി കരയാന്‍ വയ്യെനിക്കു എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഞാനൊരു സ്വാര്‍ത്ഥയായി മാറുന്നതായി എനിക്കനുഭവപ്പെടുന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു കഴിഞ്ഞെന്ന സത്യം നിന്നെ കരയിക്കുന്നുവൊ ?