” മഴ” ആ രണ്ടക്ഷരം അവള്‍ക്കു വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. അവള്‍ക്കു ഒരുപാട് ഒരുപാട് സന്തോഷം നല്‍കുന്ന ഒന്ന്.

                മഴയുടെ രൌദ്രമുഖം അവളുടെ നാട്ടില്‍ ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോഴൊന്നും അത് അവളെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. മഴ പെയ്യുന്നത് അവളുടെ മനസിന്റെ ഒരു കോണില്‍ ആയിരുന്നു. അത് പെയ്തിറങ്ങുന്നത് അവളുടെ ചിന്തകളിലേയ്ക്കായിരുന്നു. അവള്‍ മഴയെ അത്രയ്ക്കു ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അവള്‍ പറയുന്നു  ”മഴ പെയ്യട്ടെ….പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ…”

                 കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ പണി തീരാതിരുന്ന വീടിന്റെ ചുമരുകളെ അന്നത്തെ ശക്തമായ മഴ നനയിച്ചപ്പോഴും, വീടിന്റെ മുറികളില്‍ വന്നു നിറഞ്ഞ വെള്ളം പുറത്തേയ്ക്കു ഒഴുക്കി കളയാന്‍ അമ്മയെ സഹായിച്ചപ്പോഴും അവള്‍ മഴയെ വെറുത്തില്ല…അവളുടെ ചിന്തകള്‍ മഴക്കാലത്തെ ആ കാറ്റിനെ പോലെ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്നു.

                   പക്ഷെ… ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ അവള്‍ മഴയോടു പരിഭവം പറഞ്ഞു.അന്നത്തെ ആ മഴ അവളുടെ കാഴ്ചയില്‍ നിന്നും അവളുടെ ഇഷ്ടതോഴനെ മറച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ മഴയോടു പരിഭവിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ നിലയ്ക്കാത്ത പരക്കം പാച്ചിലില്‍ ഒരല്പനേരം അവനോടു ഒരുമിച്ചു നടക്കാന്‍ അന്നത്തെ മഴ അവരെ അനുവദിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും അവള്‍ക്കു മഴയെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

                    കാലം വീണ്ടും കടന്നു പൊയ്ക്കോണ്ടിരുന്നു.  എന്നോ ഒരിക്കല്‍… അവളുടെ വാക്കുകള്‍ വൈദ്യുതസ്പന്ദനങ്ങളായി സഞ്ചരിച്ച് അവന്റെ കംപ്യൂട്ടറ്‍ മോണിട്ടറില്‍ അക്ഷരങ്ങളായി തെളിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആ രാത്രിയിലും മഴ അവരെ തടസ്സപ്പെടുത്തി. ആ മഴ അവളുടെ വാക്കുകളെ അവനില്‍ എത്തിക്കാതെ എവിടെയോ ഒളിച്ചു വച്ചു. എന്നിട്ടും അവള്‍ മഴയോടു ക്ഷമിച്ചു.  കാരണം  അവള്‍ ഇപ്പൊഴും മഴയെ സ്നേഹിക്കുന്നു…..